Hoe het begon
Dus zoonlief Samuel zat bij de korfbal. In oktober 2015 kwam de oproep van trainer Anouska dat de ouders ook mee mochten spelen tijdens de laatste buitentraining. Dat wilde ik wel eens proberen, en met onder andere Ruut-Jan en Kjeld en veel kinderen werd er gekorfbald. Ik was wel helemaal kapot en dacht: dit moet ik:
1 Nooit meer doen.
2 Elke week gaan doen.
Op de website van Fiducia stond er wat info over een recreantenteam. Dat was er ooit geweest, maar bleek er niet meer te zijn. Ik werd eerst doorverwezen naar Synergo, maar ondertussen werd er een andere oplossing bedacht: ik mocht wel meetrainen met het zesde.
En zo gezegd, zo gedaan. Annette leidde toen de training van team 6, en gaf elke week ook even tips en vertelde waar ik zoal op moest letten. Dit was erg fijn, Ik denk dat ik zonder de support van Annette binnen een paar weken weg was gegaan. Uiteindelijk begon ik het spelletje een beetje te begrijpen.
Ondertussen dacht het bestuur na over een echt recreantenteam en na de zomer van 2016 begonnen we onder leiding van Michel.
Michel was een oud korfballer,die vanwege zijn knie, dacht ik, niet meer zelf heel hard kon rondrennen, maar ons wel graag training wilde geven. Het bestuur had wat oproepen gedaan en hier en daar kwamen wat verse recreanten vandaan. Esther, Cornelis, Linda, Hans, Wil, Nancy zijn wat namen van het eerste uur. Michel trainde ons met zoveel passie dat zelfs zijn vrouw op een gegeven moment met ons meeging doen!
Cornelis is een veelzijdige man. Regelneef, feestbeest, korfballer, je kan het zo gek niet bedenken of het past hem wel. Hij begon met het regelen dat we meededen aan recreantentoernooien.
Bovenstaand fragment is uit 2018. Nancy heeft vroeger basketbal gespeeld. Ze maakte nog regelmatig gebruik van haar basketbaltechniek. Ergens in 2019 werd de 1e beker gescoord. Was het bij MIA? We voelden ons alsof we wereldkampioen waren geworden!
Na drie jaar gaf Michel aan dat ie het wel weer genoeg vond. Er moest dus naar een vervanger worden gezocht. Behalve een goede korfballer is Michel een alleraardigst persoon, dus wij waren wel benieuwd wie de opvolger zou worden. Er werd afscheid genomen van Michel en ene Arjan werd onze nieuwe coach. Nee, het is niet zo dat ze altijd zoveel bier dronken, maar dat was nodig om de speech van Ester mentaal, psychisch en emotioneel te verwerken. Daar zijn helaas geen geluidsfragmenten meer van.
Met Arjan hebben we de stijgende lijn voortgezet. Sommige mensen bleven kort, op het moment dat ik Marion en Marian uit elkaar kon houden, waren ze alweer weg, maar langzamerhand groeide de groep in aantal en in korfbalkwaliteiten.
Volgens mij waren Nancy en Ester de drijvende krachten achter de etentjes die regelmatig werden georganiseerd. We zijn zelfs een keer in Houten in een escaperoom geweest. Dat ging echt heel erg fout, en we hadden er nu nog gezeten als ze ons er niet weer uit hadden gelaten. Ester en Nancy hebben ook nog een bingo georganiseerd, Het was hilarisch!
Tijdens corona, toen we niet mochten korfballen, zijn Cornelis en ik een avondje door Vleuten wezen fietsen. Man, die gast kent elke steeg in dat dorp, Wat hebben we gelachen! Mocht je een leuk fietsavondje willen in Vleuten, bel Cornelis! Uit eten gaan doen we nog steeds, zie hieronder het recentste recreanten-eetfestijn.
Het is nogal wat om elke keer, week in week uit, korfballes te geven. Ondertussen had ene Jan-Willem zijn tennisracket opgeborgen en ingeruild voor zijn eerste liefde: korfbal. Hij komt uit het zuiden des lands, en heeft zelfs een jaartje in Zuid-Afrika gewoond. Ook daar heeft hij gekorfbald. De mensen van onder de rivieren zijn vaak wat joliger en vrolijker en Jan-Willem is daarop geen uitzondering. Om een of andere reden kon ik geen actiefoto van hem vinden, alleen maar eetfoto’s…. Hij zit halverwege links.
Sinds enkele jaren wisselen Arjan en Jan-Willem het traininggeven af, wat ze erg succesvol maakt. Behalve recreanten komen er ook midweekers meetrainen, en mensen van het zesde, en soms staat er zelfs iemand van de selectie van Ovvo langs de kant om te vragen of ie mee mag trainen. Je begrijpt dat onze trainers op handen worden gedragen en regelmatig geknuffeld worden.
Korfbal tips?
Jazeker. Als er iemand in de voorvang met de bal staat en mijn tegenstander weer irritant in de weg staat, ga ik vaak wat bizarre sprongen maken, zodat ze denken: wat is die nou weer aan het doen? Als ze echt in de lach schieten, dan land ik op één been en gebruik ik die veerkracht om via de andere zijde weg te springen. De Albert shuffle.
En uiteraard het Albertje. Soms denk ik: tsja, wat moet hier nou weer met zo’n vervelende tegenstander voor mijn neus, en loop keihard een rondje om de paal, totdat ik weer terug ben op dezelfde plek. Uiteraard loop ik zo langs de andere speler, dat mijn tegenstander het niet kan volgen. Anneke schreeuwt dan:”Hij doet het weer!” Uit mijn ooghoeken zie ik de coaches weemoedig naar de hemel kijken, met een “What have I done to deserve this?” -blik op hun gezichten. Het Albertje is geen onderdeel van het lespakket dat zij wekelijks aanbieden. Terug op mijn plaats is het spel zodanig ontregeld dat we weer lekker verder kunnen spelen.
Bij de recreanten heb ik deze tactieken met veel plezier en soms succesvol toegepast. Of het in de hogere regionen ook handig is, weet ik niet. Waarschijnlijk word je gelijk gewisseld. Of erger….
Ja, een goede voorbereiding en geheime wapens zijn ook belangrijk natuurlijk.
Waarom stop ik
In de afgelopen tien jaar heb ik toch menigeen zien stoppen i.v.m. de leeftijd en blessures. Ondertussen begin ik er ook wat last van te krijgen, niet heel spannend, maar dat wil ik wel graag zo houden. Zoals op de foto te zien is, is de huidige zeker net zo leuk en gezellig als vroeger, dus daar ligt het echt niet aan. Ik stop liever met leuke herinneringen dan dat ik te lang doorga, en echt nog een serieuze blessure oploop.
In de laatste partij heb ik nog mooi van 5 meter of zo gescoord. In de zaal deze winter ook een keer van 5 meter, maar dan met mijn rug naar de korf ;-). Een dame merkte op:”Al zou je dat nog 100 keer doen, dan gaan die allemaal mis.” Een niet-relevante opmerking natuurlijk: Deze zat.
Ik zit ook nog in het bestuur bij een andere Leidsche Rijnse sportvereniging. Daar maak ik ook wel eens rare sprongen, maar die zijn toch wat minder blessuregevoelig. Paard C3, Paard D5, Paard F7. Verder ga ik terug naar het zwembad, waar ik in lag voordat ik ging korfballen.
Mocht je ook zo’n ouder zijn zoals ik, met wat kids (wij hadden er 2 (van de 3), Samuel en Salome, op de korfbal) en met een conditie die misschien toch wel ietsje beter kan, ga korfballen bij de recreanten!
Ik ga de korfbal niet helemaal verlaten, want ik blijf beschikbaar als barmedewerker. Het halve recreantenteam: Jacolien, Tom, Freya, Claudia, Cornelis en Marlies, draait tegenwoordig bardienst. In de oude kantine kon je de wedstrijd niet echt volgen als je achter de bar stond, Dat is een stuk verbeterd! Het is erg gezellig om bardienst te draaien, Heb je interesse? Geef het door aan Cornelis!
Groeten van Albert, de 1e recreant!